Frans en Fien trouwde op 19-02-1935.   Het jonge stel had lef. Fien was een ondernemende vrouw. Frans van de Ven was boerenknecht bij ome Drik. Zij moeten zeker voor hun huwelijk met elkaar gepraat hebben hoe zij de kost zouden verdienen. Het eigen huis aan de Bergstraat 104 was nagenoeg afbetaald. Dat kwam omdat Moeder van de Ven – Klaassen zuinig leefde toen zij nog getrouwd was, maar ook als weduwe hard werkte met de was doen voor mensen. 

Het taxibedrijf dat Frans in het begin van het huwelijk had, ging snel aan de kant, omdat Fien had berekend dat er eerder geld bij gelegd werd in plaats van dat er winst werd gemaakt. Ze zei:  “Zet hem maar aan de straat, dat levert meer op.”

Zij bouwden naast en achter het huis een grote loods om er een melkfabriek in te beginnen. Vader van de Ven was van het begin af aan wel melkboer, maar ook eigenaar van melkinrichting “Sint Jan”. Over ondernemersgeest gesproken!! De melk werd bewerkt en in flessen gedaan, er werd pap gemaakt en boter.  

De melkfabriek  werd in de oorlog flink beschadigd. Na de oorlog werd nog wel geprobeerd om het melkfabriek weer in bedrijf te krijgen, maar de machines waren te veel kapot geschoten en met name alle koperen onderdelen werden door de Duitsers uit de fabriek gehaald. Daardoor werd in deze tijd de 'Melkinrichting Sint Jan' verkocht aan de melkfabriek van Riel. Ger herinnert zich dat zijn vader en moeder op en dag naar Riel fietsten. Hij moest mee omdat ze hem niet alleen thuis wilde laten – hij was een jaar of vijf.  Daar zijn toen afspraken gemaakt dat de Melkfabriek van Riel voortaan melk zou leveren op hun adres voor Goirle. Dat moet in 1944 zijn geweest, nadat Goirle bevrijd was. De distributie van melk aan 3 melkventers werd in Goirle bij Frans en Fien geleverd. Zelf hielden we nog drie melktoeren over. Ook het Nutrucia-depot kwam bij hen. Met paard en wagen werd langs de huizen gegaan om melk te verkopen. Later werd daarnaast ijs zelf gemaakt en verkocht. Eerst in de winkel van zijn schoonzoon Ad Tra en later werd aan huis een ijswinkeltje gemaakt.  We hadden de laatste winkel voor de grens. Dat betekende na de oorlog, dat veel Belgen, soms bussen vol, bij hen boter kwamen kopen. Weer later ontstond er een kruidenierszaak.

In eerste instantie was dit de "ETIC"(Eerste Tilburgse Inkoop Combinatie). Deze winkel liep minder goed dan werd verwacht en zijn ze overgestapt naar Sperwer.

Deze winkel werd later overgenomen door hun zoon Huub.

bidprentje Frans

voorbeden tijdens de uitvaart fan Frans door één van de kinderen